Wat wil de mens?

Deze knipoog naar Freud suggereert dat de mens wat anders wil dan hij weet of zegt te willen. Precies met deze tegenstelling worstelen coaches en therapeuten als het goed is elke dag. ‘Weet mijn cliënt wat hij wil, of blijft hij in ontkenning en weerstand hangen, waarmee hij zijn huidige ongewenste situatie verlengt of versterkt?’  Werken met de Organic ScoreCard brengt dit dilemma direct in beeld. Je ziet wat de cliënt wil, je hoort de woorden die iets anders beweren. Zelfs als de woorden van de cliënt corresponderen met zijn Organic ScoreCard wil dat niet meteen zeggen dat deze cliënt wil horen wat zijn Organic ScoreCard zegt; we zijn allemaal erg gewend aan de woorden van zelfverwerkelijking en persoonlijke authenticiteit. Zo gewend, dat we de echtheid áchter deze woordfaçade meestal niet aandurven. Op weg naar authenticiteit betekent namelijk dat we onze levensstrategie moeten achterlaten. Daarmee onze veiligheid, ons (schijn)weten en onze gewoonten; ook dat wat anderen van ons kennen, de logica van hun reacties op onze acties. Eeuwig onszelf of tijdelijk de geborgenheid van de ander? Of iets daar tussenin? Meestal dat laatste, in alle variaties die er zijn, maar gewoonlijk iets dat zoveel mogelijk lijkt op het hier en nu.

De mens wil dus eeuwig ongeluk, eeuwig minder-dan-mogelijk, eeuwig ondermaans tranendal en second best, alles als het maar lijkt op wat hij gewend is.